przy otwarciu strony odezwała się terekia

Podrodzina: brodźce - Tringinae

Rodzaj: Tringa

• brodziec krwawodzioby, Krwawodziób
• brodziec żółtonogi
• brodziec samotny, Samotnik
• łęczak, brodziec leśny
• kwokacz
• brodziec pławny
• brodziec piegowaty
• brodziec śniady

  Rodzaj: Xenus

• terekia

  Rodzaj: Actitis

• brodziec piskliwy
• brodziec plamisty

Brodziec krwawodzioby - Tringa totanus

Brodziec krwawodzioby, Krwawodziób, ptak z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), żyje w prawie całej Europie i umiarkowanej strefie Azji, na bagnach i wilgotnych łąkach. zimuje w zachodniej i południowej Europie, w Afryce i południowej Azji.

Krwawodziób jest nieco większy od drozda. Osiąga długość ciała do 31 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 48 cm i wagę ok. 85-155 g. Obie płci ubarwione są jednakowo: wierzch ciała szarobrązowy z jasnymi i ciemnymi plamami, wierzch głowy czarnobrązowy, tylna część pleców i kuper białe, ogon z białymi i czarnymi prążkami. Dziób tych ptaków jest czarny, u nasady czerwony, a nogi - pomarańczowoczerwone. Krwawodziób żywi się owadami i innymi bezkręgowcami wodnymi. Pokarmu poszukuje na błotnistych brzegach zbiorników wodnych lub brodząc w płytkiej wodzie.

Gniazdo zakłada na ziemi, na podmokłych, otwartych terenach z niską roślinnością. Gniazdo jest dobrze ukryte wśród roślinności. Wyprowadza 1 lęg w roku. Jaja wysiadują oboje rodzice przez 22-25 dni.

W Polsce jest ptakiem lęgowym szczególnie w dolinach dużych rzek i na podmokłych łąkach. Brodźce krwawodziobe przylatują do Polski w marcu-kwietniu, a odlatują w lipcu-wrześniu. Pora lęgowa przypada na kwiecień-maj. Krwawodzioby należą do ptaków chronionych.

Brodziec śniady - Tringa erythropus

Brodziec śniady, średni ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje na obszarze od północnej części Półwyspu Skandynawskiego, poprzez północno-zachodnią Rosję i Syberię aż po Półwysep Czukocki. Zimuje w Europie Zachodniej, w basenie Morza Śródziemnego docierając do Afryki Równikowej. Na zimowiska odlatuje również na Bliski Wschód, do Indii i Azji południowo-wschodniej docierając do Chin i Tajwanu. Zasiedla bagna i brzegi jezior w pasie tundry i lasotundry.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym całe ciało jest łupkowo-czarne z białymi prążkami i plamkami głównie w tylnej części ciała. Kuper i ogon są białe; naa ogonie występują czarne, poprzeczne prążki. Dziób tego brodźca jest czarny z czerwoną nasadą, a nogi czerwonobrązowe. W upierzeniu spoczynkowym wierzch ciała jest szarobrązowy z jasnymi plamkami, a spód - biały z delikatnym szarawym nalotem lub deseniem. Brodźce śniade osiągają długość ciała ok. 30-35 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 55-65 cm i wagę ok. 100-230 g. Ptaki te żywią się wodnymi bezkręgowcami znajdowanymi podczas brodzenia w wodzie.

Brodźce śniade gniazdują na ziemi. W sezonie lęgowym samica składa 4 jaja. Przed wypierzeniem się ostatnich piskląt w lęgu samica zwykle opuszcza samca i młode. Brodźce śniade wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce brodziec śniady nie przystępuje do lęgów. Nielicznie ale regularnie pojawia się podczas przelotów w kwietniu-maju oraz w sierpniu-listopadzie. Gatunek ten jest pod ochroną.

Brodziec piegowaty - Tringa melanoleuca

Brodziec piegowaty, średni ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w Ameryce Północnej na obszarze ograniczonym przez Nową Szkocję i Zatokę Hudsona oraz Alaskę i Oregon. Zimuje na wschodnim wybrzeżu od Nowego Jorku po Zatokę Meksykańską, a na wybrzeżu zachodnim od Kalifornii po Amerykę Środkową. Pojedyncze osobniki pojawiają się w Europie, na Dalekim Wschodzie i Mikronezji. Ptaki te zasiedlają podmokłe tereny tajgi, a zimą chętnie przebywają na wybrzeżach morskich.

W upierzeniu godowym wierzch ciała tych brodźców jest brązowy z ciemnymi i jasnymi plamami, spód ciała jest jasny, głowa, szyja i pierś są czarno nakrapiane, na bokach i brzuchu występują czarne prążki. Dziób brodźca piegowatego jest czarny, nogi żółte, a nad oczami widnieją jasne brwi. W szacie spoczynkowej spód ciała jest blady z brązowymi plamkami, Wierzch - szarobrązowy z jasnymi cętkami. Ptaki te osiągają długość ciała ok. 30-40 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 58-66 cm i wagę ok. 170 g. Brodźce piegowate żywią się bezkręgowcami i drobnymi kręgowcami.

Brodziec piegowaty zakłada gniazdo na ziemi. W sezonie lęgowym samica składa 3-4 jaja, które głównie sama wysiaduje przez ok. 23 dni. Pisklętami opiekują się oboje rodzice aż do 18-20 dnia życia.

W Polsce brodźce piegowate pojawiają się sporadycznie. Nie przystępują u nas do lęgów. Są objęte ochroną.

Terekia - Xenus cinereus

Terekia (dawniej Tringa terek lub Tringa cinerea), średni ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w północnej części Europy i Azji, od Finlandii do Oceanu Spokojnego, na błotnistych brzegach wód śródlądowych, w strefie lasotundry, tajgi i lasostepu. Poza okresem lęgowym chętnie przebywa na wybrzeżach tropikalnych mórz, często w estuariach (lejkowate ujścia rzek, podlegające pływom morskim) i zaroślach mangrowych. Zimuje w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w południowej Azji Indonezji oraz w Australii.

Terekia osiąga długość ciała ok. 22-27 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 36-45 cm i wagę ok. 50-95 g. Obie płci są jednakowo ubarwione: w szacie godowej wierzch ciała szarobrązowy z dwoma ciemnymi smugami na grzbiecie, spód ciała i boki białe z ciemnym kreskowaniem. Terekia ma żółte nogi i długi, czarny, lekko zagięty do góry dziób z żółtą nasadą. W upierzeniu spoczynkowym wierzch ciała jest jednolicie szary, a spód biały. Terekia odżywia się owadami i innymi bezkręgowcami.

Gniazduje w pobliżu wody na ziemi. Gniazdo jest płytkim zagłębieniem otoczonym kamieniami, osłoniętym trawami. Terekia wyprowadza 1 lęg w roku. Samica składa 4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 22 dni.

Terekia należy do ptaków wędrownych. W Polsce nielicznie pojawia się w czasie zimowych przelotów. Należy do ptaków chronionych.

Brodziec żółtonogi - Tringa flavipes

Brodziec żółtonogi, średni ptak z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w północnej Kanadzie i na Alasce. Zimuje na wybrzeżach Zatoki Meksykańskiej i Ameryki Południowej. Regularnie zalatuje również do Europy Zachodniej. Brodźce te dobrze czują się w Podmokłej tundrze, niekiedy można je spotkać na halach. Podczas zimy chętnie przebywają na podmokłych słodko- i słonowodnych łąkach i bagnach.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W szacie godowej ciało brodźca żółtonogiego jest popielate. Na wierzchu ciała występuje duża ilość ciemnych plam. Kuper jest biały, a nogi żółte. W szacie spoczynkowej zmniejsza się ilość ciemnych plam. Ptaki te osiągają długość ciała ok. 22-35 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 59-64 cm i wagę ok. 60-95 g. Pożywieniem brodźców żółtonogich są wodne i lądowe bezkręgowce oraz drobne kręgowce.

Brodźce te gniazdują w suchych miejscach, czasem daleko od wody, Często w pobliżu zwalonych pni lub głazów. Gniazdo jest płytkim dołkiem w ziemi lub mchu, wyścielone liśćmi lub trawą. Samica składa 3-4 jasne jaja nakrapiane ciemnymi plamkami, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 22-23 dni. Samica opuszcza pisklęta po 11 dniach, a samiec - po 23-31 dniach. Brodźce te wyprowadzają 1 lęg w roku.

Brodźce te sporadycznie zalatują do Polski. W naszym kraju znajdują się pod ścisłą ochroną.

Brodziec samotny - Tringa ochropus

Samotnik, brodziec samotny, stalugwa, ptak z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), z rzędu siewkowych (charadriiformes), występuje w Eurazji od południowej Skandynawii i Europy środkowej aż do Oceanu Spokojnego. Zamieszkuje torfowiska, podmokłe łąki i rozlewiska rzek w pobliżu gęstych lasów. W okresie lęgowym zamieszkuje śródleśne bagna, potem przenosi się na otwarte tereny wilgotnych łąk i nad brzegi zbiorników wodnych. Zimuje w zachodniej i południowej Europie, Afryce i południowej Azji.

Osiąga długość ciała 24-26 cm, rozpiętość skrzydeł 44 cm, ciężar ciała 75-105 g. Ubarwienie obu płci jest jednakowe: wierzch ciała i skrzydła ciemnobrunatne z białym kropkowaniem, głowa i szyja biało kreskowane, spód ciała, kuper i ogon białe z trzema czarnymi pasami. Dziób samotnika jest długi i cienki, a nad okiem zaznaczona jest biała brew. Ptak ten żeruje samotnie, a pokarmem jego są owady i ich larwy.

Jako jedyny z brodźców gniazduje na drzewach na wysokości 1-10 m, zajmując opuszczone gniazda innych ptaków (krukowatych, drozdów i gołębi) lub wiewiórek. Wyprowadza 1 lęg w roku. Samica składa 3-4 jaja, które wysiadują oboje rodzice ok. 21 dni. Młode przebywają w gnieździe tylko dwa dni, a potem wyskakują z niego samodzielnie albo wynosi je samica.

W Polsce samotniki gnieżdżą się nielicznie. spotykany jest również rzadko podczas przelotów, zimują tylko pojedyncze osobniki. Samotniki są ptakami chronionymi.

Łęczak - Tringa glareola

Łęczak (trawnik, brodziec leśny), wędrowny ptak z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w północnej i wschodniej Europie i Azji, od Danii po Kamczatkę. Zamieszkuje tereny bagniste, rozlewiska rzek i podmokłe łąki w strefie tundry, lasotundry, tajgi i lasów klimatu umiarkowanego. Zimuje w Afryce, Azji, Indonezji, na Filipinach i w Australii.

Ubarwienie ciała obu płci jest jednakowe. W upierzeniu godowym wierzch ciała jest szarobrązowe z białymi okrągłymi plamkami, które na szyi i głowie są wydłużone, brzuch i kuper białe, ogon jasny z czarnymi prążkami; nad okiem widnieje długa, biała brew. Dziób łęczaka jest czarny, prosty i wydłużony, skrzydła są stosunkowo wąskie, a długie nogi - żółte. W upierzeniu spoczynkowym białe plamy na wierzchu ciała brązowieją. Łęczaki osiągają ok. 23 cm długości ciała, ok. 40 cm rozpiętości skrzydeł i wagę ok. 50-80 g. Brodziec ten żywi się owadami i ich larwami wydobywanymi z miękkiego gruntu.

Gnieździ się na torfowiskach i bagnach. W zagłębieniu ziemi otoczonym trawami i turzycami samica składa 4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 23 dni. Potomstwem opiekuje się tylko samiec. Łęczak wyprowadza 1 lęg w roku. Zaniepokojony ptak w okolicy gniazda często siada na wysokim krzewie wydając serię okrzyków ostrzegających pisklęta i inne zwierzęta.

W Polsce łęczak należy do bardzo rzadkich gatunków lęgowych (ok. 10 par). Znacznie liczniejszy jest w okresie przelotów w kwietniu-maju i w lipcu-październiku. Łęczaki są pod ochroną.

Kwokacz - Tringa nebularia

Kwokacz, ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w całej północnej Eurazji. Zamieszkuje leśne bagna i brzegi leśnych rzek, a po okresie lęgowym tereny otwarte: wilgotne łąki i wybrzeża morskie. Zimuje w Europie Zachodniej, basenie Morza Śródziemnego, w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w południowej i południowo-wschodniej Azji, Indonezji oraz w Australii.

U tych ptaków brak jest wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym wierzch głowy i górna część grzbietu są ciemnobrązowe z białymi i czarnymi plamami, reszta głowy, szyja, dolna część grzbietu, kuper i spód ciała są białe. Na szyi, głowie i piersi występują ciemne kreski, a na białym ogonie - czarne prążki. Dziób kwokacza jest czarny, lekko zakrzywiony ku górze, nogi oliwkowe. W szacie spoczynkowej wierzch ciała staje się popielatobrązowawy, a spód - szarawy. Kwokacz osiąga długość ciała 33-37 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 55-70 cm i wagę ok. 130-215 g. Pokarmem kwokacza są drobne ryby i owady, które łowi podczas brodzenia po płytkiej wodzie.

Kwokacze zakładają swoje gniazda na ziemi. W sezonie lęgowym samica składa zwykle 4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 24 dni. Kwokacz wyprowadza 1 lęg w roku.

Kwokacz nie gnieździ się w naszym kraju. W Polsce można go obserwować regularnie, choć nielicznie, podczas przelotów (kwiecień-maj oraz lipiec-październik). Kwokacz należy do ptaków chronionych.

Brodziec pławny - Tringa stagnatilis

Brodziec pławny, ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w środkowej i południowo-wschodniej Europie oraz środkowej i wschodniej Azji. Zamieszkuje okresowo zalewane łąki z kępami krzaków oraz brzegi zbiorników wodnych, bagna, brzegi jezior i starorzeczy, głównie w strefie stepów. Zimuje w basenie Morza Śródziemnego, w południowej i południowo-wschodniej Azji, Australii i w Afryce na południe od Sahary.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W upierzeniu godowym wierzch ciała jest brązowoszary z ciemnymi plamami, spód ciała, kuper i ogon są białe, na ogonie widnieje poprzeczne, ciemne prążkowanie, a Na szyi i piersi - ciemne plamki. Dziób tego brodźca jest czarny, a nogi - oliwkowe. W szacie spoczynkowej spód ciała staje się biały, a wierzch - szary. Brodziec pławny osiąga długość ciałaok. 24-26 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 40-60 cm i ciężar 50-120 g. Brodźce te żywią się wodnymi bezkręgowcami, które łowią podczas brodzenia w płytkiej wodzie.

W maju-czerwcu samica składa w naziemnym gnieździe, założonym w suchym miejscu, w pobliżu wody, zwykle 4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 24 dni. Pisklęta po wykluciu są samodzielne. Do uzyskania umiejętności latania (wiek 25-31 dni) pozostają pod opieką rodziców. Brodźce pławne wyprowadzają 1 lęg w roku.

Do Polski brodziec ten zalatuje sporadycznie. Sporadycznie też się gnieździ. Jest chroniony.

Brodziec piskliwy - Actitis hypoleucos

Brodziec piskliwy, (brodziec krzykliwy, kuliczek piskliwy, znany dawniej pod łacińską nazwą Tringa hypoleucos), jest ptakiem wędrownym, należącym do podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes). Występuje w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w umiarkowanej strefie Azji aż po Kamczatkę. Brodźce te widuje się zazwyczaj nad jeziorami słodkowodnymi, stawami i rzekami na nizinach i w górach (można je spotkać na wysokości 4000 m n.p.m.). Chętnie przebywają na kamienistych i bagnistych brzegach, pojawiają się też w przybrzeżnych łachach, bagnach namorzynowych lub lagunach morskich. Zimują w Europie Zachodniej, Afryce , Indiach, na Bliskim Wschodzie, w Azji Południowo-Wschodniej i w Australii.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W szacie godowej wierzch ciała jest oliwkowoszary z czarnymi, podłużnymi plamami, boki szyi i głowy są szare, a spód ciała i podgardle - białe. Ogon jest ciemny z jaśniejszymi brzegami, dziób ciemny, krótszy niż u innych brodźców, nad okiem widnieje biała brew. W szacie spoczynkowej znika kreskowanie na wierzchu ciała, a boki szyi stają się białe. Brodźce te mają krótsze nogi od pozostałych brodźców. Ich ogon jest stosunkowo długi, a dziób prosty, nie dłuższy od głowy. Osiągają długość ciała ok. 19-22 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 38-41 cm, i wagę ok. 33-70 g. Brodziec piskliwy unika wybetonowanych zbiorników wodnych i uregulowanych rzek, ale jest pod tym względem o wiele mniej wybredny niż inne brodźce. Po ziemi biega dość szybko, ale często przystaje i kiwa całym ciałem w przód i w tył. Chętnie przesiaduje na kamieniach i innych wyższych miejscach tuż nad wodą. W locie łatwo można rozpoznać brodźca piskliwego po wyraźnym białym pasku na skrzydłach. Pożywienia ptak ten poszukuje na ziemi, w mule lub między kamieniami, w płytkich wodach przybrzeżnych. jego pokarmem są owady, robaki, małe skorupiaki i mięczaki. Kiedy brodziec szuka pożywienia w wodzie obmywa zdobycz kilka razy przed połknięciem.

Swoje gniazda brodźce piskliwe zakładają na ziemi w pobliżu wody, wysłane miekką trawą i zasłonięte trzcinami. Samiczka na zmianę z samcem wysiaduje 3-4 jaja przez ok. 22 dni. Pisklęta od początku są samodzielne, ale pozostają z rodzicami jeszcze przez trzy tygodnie (do osiągnięcia zdolności do lotu). Brodźce piskliwe wyprowadzają 1 lęg w roku.

W okresie wędrówek (kwiecień-maj i lipiec-wrzesień) w całej Polsce ptak ten jest dość liczny. Nielicznie gnieździ się na terenie całego kraju. Należy do gatunków chronionych.

Brodziec plamisty - Actitis macularia

Brodziec plamisty, mały ptak wędrowny z podrodziny brodźców (Tringinae), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w Ameryce Północnej od Arktyki po południe USA. Zimuje na obszarze od południa USA po zachodnie Antyle oraz w Ameryce Południowej. Brodźce te pojawiają się niekiedy w Europie, na Syberii i na azjatyckim wybrzeżu Pacyfiku oraz na Marianach. Ptaki te dobrze czują się na brzegach zbiorników wodnych porośniętych niezbyt gęstą roślinnością.

Samice brodźców plamistych są nieco większe od samców. W szacie godowej wierzch ciała obu płci jest oliwkowobrązowy, a na białym spodzie ciała są widoczne dość duże, czarne plamy. Jedynie na podogoniu i dolnej części brzucha nie ma plam. Brodźce plamiste mają cieliste nogi oraz krótki i ciemny dziób z żółtą nasadą. Samice mają większe niż samce czarne plamy. W szacie spoczynkowej czarne plamy zanikają. Brodźce te osiągają długość ciała ok. 10-18 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 37-40 cm i wagę ok. 34-50 g. Brodźce plamiste odżywiają się bezkręgowcami i drobnymi kręgowcami.

Brodźce te gnieżdżą się na ziemi, pod osłoną roślinności. W jednym lęgu samica składa 3-4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem (przy większym współudziale samca) przez 19-22 dni. Pisklęta uzyskują samodzielność po ok. 4 tygodniach. Podczas wychowywania młodych samica może kopulować z innym samcem, a następnie może z nim wysiadywać nowo złożone jaja, podczas gdy poprzedni lęg pozostaje pod opieką poprzedniego partnera. W ten sposób w czasie sezonu lęgowego samica może złożyć jaja zapłodnione przez kilka samców.

Brodziec plamisty pojawia się w Polsce sporadycznie. W naszym kraju znajduje się pod ścisłą ochroną.