przy otwarciu strony zabeczał bekas kszyk

Rodzina: bekasowate - Scolopacidae

Rodzaj: Philomachus

• batalion

  Rodzaj: Scolopax

• Słonka

  Rodzaj: Arenaria

• Kamusznik

  Rodzaj: Gallinago

• Bekas kszyk
• Dubelt

  Rodzaj: Lymnocryptes

• Bekasik

  Rodzaj: Numenius

• Kulik wielki
• Kulik Cienkodzioby
• Kulik mniejszy

  Rodzaj: Limosa

• Rycyk
• Szlamnik (Szlamik rdzawy)

Batalion - Philomachus pugnax

Batalion (dawna nazwa bojownik batalion), ptak z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), rzędu siewkowych (Charadriiformes), występuje w północnej Eurazji. Zamieszkuje rozległe podmokłe łąki, bagna i zarośnięte krzakami mokradła, głównie w strefie tundry. Zimuje w Afryce oraz zachodniej i południowej Azji.

Bataliony odżywiają się bezkręgowcami, nasionami i jagodami. osiągają 25-30 cm długości. Samce są znacznie większe od samic. Poza okresem godowym samce i samice mają podobne ubarwienie - są szarobrązowe z wierzchu, podgardle białe, pierś rdzawa i biało falowana, podbrzusze białe, ogon brązowo-rudawy z białym obramowaniem sterówek. Dziób tych ptaków jest prawie czarny. Wysokie nogi mają kolor zielonkawy u osobników młodych i pomarańczowe a nawet czerwone u osobników starszych. W okresie godowym samce mają wokół szyi kryzę złożoną z barwnych, błyszczących piór oraz 2 czuby z długich, miękkich piór na głowie. Kryzy batalionów są tak barwnie urozmaicone, że nie można znaleźć dwóch ptaków z taką samą kryzą. W czasie toków samce staczają nieustanne zbiorowe walki, które trwają cały dzień. Podskakują i puszą się, nie wydając przy tym żadnych dźwięków. Każda samica może kopulować z jednym lub kilkoma samcami.

Gniazda batalionów są dobrze ukryte w trawach i w kępach wśród bagien. W zagłębieniu ziemi samica składa 4 jaja, które wysiaduje przez 21 dni, a następnie sama opiekuje się pisklętami. Młode uzyskują zdolność do lotu po ok. 3 tygodniach.

Bataliony są ptakami przelotnymi. Przebywają w Polsce od kwietnia do października na łąkach, mokradłach i bagniskach oraz na brzegach rzek. Gnieżdżą się u nas nielicznie (ok. 200 par). Można je spotkać głównie nad mokradłami dużych rzek (nad Biebrzą i Narwią). Znacznie częściej można je obserwować Podczas przelotów. Są chronione.

Słonka - Scolopax rusticola

Słonka, ptak z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje prawie w całej Eurazji od Wysp Brytyjskich po Sachalin i Japonię oraz wyspowo na Kaukazie i w Himalajach. Zamieszkuje wilgotne, mieszane lub iglaste drzewostany o dobrze rozwiniętym podszycie. Warunkiem jej występowania jest obecność bagienek, olsów, płytkich strumieni leśnych, podmokłych zagłębień terenu itp. Słonki zimują w Europie południowej, Azji południowej i Afryce północnej.

Ptak ten (o wielkości gołębia) osiąga 36 cm długości, ok. 60 cm rozpiętość skrzydeł, i masę ok. 0,35 kg. Obie płci są jednakowo ubarwione: czoło popielate, głowa czarno-brązowa z poprzecznymi jasnymi paskami, wierzch brązowy z rudymi i szarymi plamkami, spód płowoszary z poprzecznymi brązowymi, falistymi prążkami. Długi, prosty, szarobrązowy dziób ma silnie unerwioną, elastyczną końcówkę. Słonka żywi się głównie dżdżownicami, owadami i ich larwami. kiedy podczas sondowania podłoża słonka wyczuje dziobem dżdżownicę, otwiera tylko końcówkę dzioba tak szeroko, żeby schwytać robaka. Reszta dzioba jest zamknięta, co zapobiega połykaniu ziemi. Swoją dietę słonka uzupełnia pokarmem roślinnym: nasiona, jagody, miękkie korzonki. Oczy słonki są duże i przesunięte ku górze i ku tyłowi, co sprawia, że pole widzenia obejmuje pełny okrąg.

W okresie godowym samce w poszukiwaniu samiczki przelatują stale jednym szlakiem i wydają charakterystyczne "chrapanie" oraz "psykanie". Słonka Gnieździ się w zagłębieniu w ziemi, ukrytym wśród gęstych krzewów i zwisających gałęzi. Samce są poligamiczne - pozostają z jedną samicą tylko do złożenia przez nią jaj i wcale nie interesują się potomstwem. Samice są monogamiczne - w sezonie lęgowym kojarzą się tylko z jednym samcem. Słonka wyprowadza 2 lęgi w roku. Samica składa zwykle 4 brązowo-żółte, lekko nakrapiane jaja, które wysiaduje przez 21-24 dni. Pisklęta wkrótce po wylęgu są samodzielne. W przypadku zagrożenia samica może przenosić swoje młode w inne miejsce przytrzymując je nogami i ogonem. Samica opiekuje się pisklętami przez około 6 tygodni.

W Polsce słonka jest ptakiem przelotnym i gniazdującym, nie jest zagrożona wyginięciem. Należy do ptaków łownych z okresem ochronnym. Przylatuje do nas w marcu-kwietniu. Część ptaków zatrzymuje się u nas tylko chwilowo i po kilku dniach odlatuje dalej na północ, a część pozostaje i gniazduje, odlatując dopiero w październiku-listopadzie. Przeloty odbywają się wieczorem i nocą.

Kamusznik - Arenaria Interpres

Kamusznik, średni ptak wędrowny z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje wdwóch podgatunkach. Podgatunek euroazjatycki (Arenaria interpres interpres) występuje w północnej Eurazji, na Islandii i Grenlandii oraz północno-zachodniej alasce. Zimuje na wybrzeżach zachodniej Europy, Afryki, Azji południowej, Australii i wyspach południowego Pacyfiku. Drugi podgatunek (Arenaria interpres morinella), zasiedlający północno-wschodnią Alaskę i północną Kanadę, zimuje w Ameryce Południowej. Środowiskiem życia kamuszników są kamieniste wybrzeża morskie oraz kamienista tundra.

U tych ptaków występuje wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu. W szacie godowej samiec ma głowę i szyję białą, wierzch głowy pokryty podłużnym czarnym kreskowaniem na białym tle, oczy połączone są czarną, poprzeczną smugą, na bokach szyi i głowy znajdują się podłużne czarne pasy łączące się w czarną plamę na gardle, obejmujące również boki piersi. Środek piersi, brzuch i pokrywy podogonowe są białe, a Skrzydła pokryte są rdzawobrązowymi pasami. Na białym ogonie widnieją dwa czarne pasy. Dziób samca jest czarny, nogi pomarańczowe z czarnymi plamami na stawie skokowym. Samica ma mniej kontrastowe ubarwienie, wierzch jej głowy jest jednolicie ciemny. W szacie spoczynkowej samiec, samica i osobniki młodociane mają wierzch ciała ciemnobrązowy z delikatnym rysunkiem, podobnego koloru szeroką obrożę na szyi i boki piersi. Środek piersi, brzuch i pokrywy podogonowe oraz podgardle są białe. Dziób jest szary, a nogi pomarańczowe. Kamusznik Osiąga ok. 20-25 cm długości ciała, ok. 47 cm rozpiętości skrzydeł i wagę ok. 75-150 g. Ptaki te odżywiają się drobnymi małżami, ślimakami, skorupiakami, owadami, pająkami i innymi bezkręgowcamii. Dietę uzupełniają pokarmem roślinnym. Jeśli kamusznik wyczuje jakiegoś robaka pod kamykiem, to podważa i przewraca kamyk swoim długim, wygiętym do góry dziobem i wydobywa spod niego smakowity kąsek.

Kamusznik zakłada gniazdo w płytkim zagłębieniu w żwirze, zwykle na pagórku. Dołek osłonięty jest kamieniami i trawą. Kamuszniki wyprowadzają 1 lęg w roku. Samica składa 3-4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem przez 22-24 dni. Opieką nad pisklętami przez pierwszy tydzień lub 2 zajmują się oboje rodzice, później o pisklęta troszczy się tylko samiec.

W Polsce kamuszniki nie przystępują do lęgów. Pojawiają się jedynie na wybrzeżu Bałtyku w okresie wiosennych (kwiecień-maj) i jesiennych (wrzesień) przelotów. Ptaki te są chronione.

Bekas kszyk - Gallinago gallinago

Kszyk (Bekas kszyk), średni ptak wędrowny z rzędu siewkowych (Charadriiformes, rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje w trzech podgatunkach. Euroazjatycki podgatunek kszyka (Gallinago gallinago gallinago) występuje w północnej Eurazji od Wysp Brytyjskich po Kamczatkę i zachodnie Aleuty. Izolowana populacja tego podgatunku występuje na obszarze od Afganistanu po Indie. Podgatunek ten zimuje w Europie Zachodniej, basenie Morza Śródziemnego oraz w Afryce równikowej, a także na Bliskim i Dalekim Wschodzie aż po zachodnią Indonezję i południową Japonię. Inne podgatunki występują w północnej części strefy klimatu umiarkowanego Eurazji i Ameryki Północnej. Kszyk dobrze czuje się na różnorodnych słodkowodnych oraz nadmorskich mokradłach i rozlewiskach.

Ptaki te osiągają długość ciała ok. 26-29 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 43-45 cm i wagę ok. 70-180 g. Kszyki mają długi, prosty szarobrązowy dziób z ciemnym końcem. Ubarwienie ciała jest brązowe z ciemniejszymi plamkami. Brzuch krzyka jest biały, a ogon rdzawy. Na czubku głowy występuje brązowa, szeroka smuga. Kszyk odżywia się mięczakami, dżdżownicami, owadami i ich larwami oraz różnymi nasionami. W okresie godowym samiec krąży wysoko nad swym terytorium i co pewien czas nurkuje gwałtownie ku ziemi, rozkładając szeroko sterówki zewnętrzne, co powoduje ich wibrację i beczący dźwięk.

Bekas ten gniazduje na kępach traw otoczonych płytką wodą. Kszyk może wyprowadzić do dwóch lęgów w roku. Sezon lęgowy przypada na kwiecień-lipiec. W jednym lęgu samica składa zwykle 4 jaja, które sama wysiaduje przez ok. 20 dni. Młodymi opiekują się obydwoje rodzice, którzy w razie niebezpieczeństwa mogą je przenieść w inne miejsce. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. czterech tygodniach, kiedy potrafią już samodzielnie latać.

Kszyk do Polski przylatuje w marcu-kwietniu, a odlatuje w sierpniu-listopadzie. W naszym kraju bekas kszyk należy do ptaków niezbyt licznych lęgowo. Największą ostoją gniazdujących kszyków są bagna biebrzańskie. Gatunek ten podlega ścisłej ochronie.

Dubelt - Gallinago media

Dubelt, średni, wędrowny ptak z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje w północnej, środkowej i wschodniej Europie oraz północnej Azji. Zimuje w subsaharyjskiej Afryce. Zamieszkuje zakrzewione rozlewiska rzek, podmokłe łąki, torfowiska i bagna.

Wierzch ciała dubelta jest ciemnobrązowy, szyja i pierś - popielate z czarnym prążkowaniem, spód - jasno-popielaty, ogon rdzawy z jasnymi krawędziami, na grzbiecie i skrzydłach - ciemne i jasne plamy, na głowie trzy podłużne popielate paski, przechodzące od dzioba przez oczy i środek głowy. Nogi są zielonoszare, a długi, prosty dziób - brunatny z czarnym końcem. Ptak ten osiąga długość ciała ok. 30 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 50 cm i wagę ok. 140-250 g. Odżywia się drobnymi bezkręgowcami wygrzebywanymi z rozmiękłej ziemi. W okresie godowym samce dubeltów odbywają gromadne toki od zmierzchu do późnej nocy.

Swoje gniazdo dubelt zakłada na suchym wzniesieniu w płytkim dołku ukrytym w kępach traw lub krzakach. Sezon lęgowy trwa od maja do lipca. W tym czasie dubelt wyprowadza 1 lub 2 lęgi. W jednym lęgu samica znosi 4 jaja, które wysiaduje przez ok. 23 dni. Do obowiązków samicy należy budowa gniazda, inkubacja jaj i opieka nad potomstwem. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 4-5 tygodniach, gdy nauczą się latać.

Dubelt przylatuje do nas na wiosnę (kwiecień-maj) i odlatuje w końcu lata (sierpień-wrzesień). W czasie wiosennych przelotów część ptaków zatrzymuje się na gniazdowanie, a część odlatuje dalej na północ. W czasie jesiennych przelotów z północy na południe, dubelty lecące z północy zatrzymują się u nas na kilkudniowy odpoczynek. W Polsce dubelty należą do ptaków chronionych.

Bekasik - Lymnocryptes minimus

Bekasik, ptak z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje w północno-wschodniej Europie i Syberii. Zamieszkuje mszary, bagniska wokół jezior i starorzeczy oraz muliste brzegi zatok morskich. Zimuje w południowej Europie, Afryce i południowej Azji.

Bekasik osiąga ok. 19-23 cm długości ciała, ok. 36-40 cm rozpiętości skrzydeł oraz wagę ok. 30-105 g. Obie płci są ubarwione jednakowo: wierzch głowy czarny z rdzawymi plamkami, boki głowy jasne, nad okiem rdzawa smuga, grzbiet czarny z rudymi plamkami i metalicznym połyskiem, po bokach grzbietu dwie beżowe smugi, pierś brązowa, kreskowana, spód ciała beżowy, dziób długi i cienki, cielisty, z czarnym końcem. Bekasik odżywia się owadami i innymi bezkręgowcami wodnymi. Dietę uzupełnia pokarmem roślinnym.

Bekasik gnieździ się na ziemi wśród roślinności. Wyprowadza 1 (lub 2) lęg w roku. Samica składa 4 jaja wysiadywane przez ok. 21-24 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po pierwszej dobie życia i samodzielnie, pod opieką rodziców poszukują pokarmu.

W Polsce bekasik jest ptakiem sporadycznie lęgowym. Gniazdujące bekasiki można spotkać na bagnach biebrzańskich. Częściej ptaka tego można obserwować w czasie przelotów: wiosną w marcu-maju i jesienią od września do listopada. Bekasiki objęte są ochroną ścisłą.

Kulik wielki - Numenius arquata

Kulik wielki, duży ptak z rzędu siewkowych (Charadriiformes(, rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje w dwóch podgatunkach. Podgatunek euroazjatycki (Numenius arquata arquata) gnieździ się w środkowej i północnej Eurazji, od Islandii do wschodnich Chin. Zamieszkuje rozległe, wilgotne łąki, tereny bagniste i stepowe. Zimuje w krajach śródziemnomorskich, Maghrebie (Afryka północno-zachodnia) i w południowej Azji.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego w ubarwieniu, jednak samice są nieco większe od samców. Wierzch ciała kulika wielkiego jest szaro-brązowy, pokryty ciemnymi, podłużnymi lub okrągłymi plamami. Spód ciała jest białawy, w górnej części także pokryty ciemnymi plamami. Kuper za to jest biały, bez plam. Jasnobrązowy ogon jest pokryty poprzecznymi, ciemnymi prążkami. Kulik ten ma długi, zagięty do dołu ciemny dziób z jaśniejszą nasadą i długie, czarne nogi. Kuliki wielkie osiągają ok. 50-65 cm długości ciała, ok. 80-110 cm rozpiętości skrzydeł i wagę 500-1350 g. Odżywiają się pająkami, owadami, dżdżownicami, drobnymi małżami i ślimakami oraz kijankami i małymi żabami, jesienią dodatkowo zjadają jagody i nasiona. W locie kuliki z reguły się odzywają, a ich głosy to wysokie, fletowe gwizdy.

Kulik wielki gniazduje w zagłębieniu ziemi lub w suchej kępie turzyc, na łąkach lub wrzosowiskach. Samica składa 4 jaja, które wysiadują oboje rodzice przez ok. 28 dni. Pisklęta umieją latać w wieku ok. 5 tygodni. Do tego czasu pozostają pod opieką rodziców, chociaż gniazdo opuszczają już po kilku dniach. Kuliki wielkie wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce kulik wielki jest ptakiem przelotnym i lęgowym. Największe skupiska par lęgowych można obserwować w dolinie Noteci i Biebrzy. Tylko sporadycznie kulik ten gnieździ się nad Wisłą. Ptaki te przylatują do nas w marcu-kwietniu, a odlatują w lipcu-listopadzie. Kulik wielki jest gatunkiem chronionym.

Kulik Cienkodzioby - Numenius tenuirostris

Kulik cienkodzioby, średni ptak wędrowny z rzędu siewkowych (charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), zamieszkuje torfowe błota i bagna oraz brzegi silnie zarastających jezior południowo-zachodniej Syberii i północnego Kazachstanu. Zimuje w krajach śródziemnomorskich, Maghrebie i być może w Mezopotamii. Na zimowiska kulik cienkodzioby udaje się dwiema trasami. Jedna trasa prowadzi przez stepy nadkaspijskie, Ukrainę, Bałkany, Grecję i Półwysep Apeniński. Podczas wędrówki na tej trasie kulika cienkodziobego kilkakrotnie obserwowano w Polsce. Drugą trasą kuliki cienkodziobe wędrują na Bliski Wschód.

Kuliki cienkodziobe są nieco mniejsze od kulików wielkiich i bardzo podobnie do nich ubarwione. Nie obserwuje się u nich wyraźnego dymorfizmu, zarówno płciowego jak i wiekowego w ubarwieniu. Wierzch ciała tego kulika jest szarobrązowy pokryty ciemnymi, wydłużonymi plamami. Spód ciała jest jasny, a brzuch i kuper białe. Szyja i pierś pokryte są cętkami. Na białym ogonie występują ciemne, poprzeczne prążki. Ptaki te mają długie, czarne nogi. Dziób kulika cienkodziobego jest nieco krótszy i trochę mniej wygięty ku dołowi niż u kulika wielkiego. Kuliki te osiągają długość ciała ok. 38-40 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 70-90 cm i wagę ok. 120-360 g. Pożywieniem tych ptaków są bezkręgowce.

Kuliki cienkodziobe gnieżdżą się na ziemi w suchych miejscach. O ich zwyczajach lęgowych niewiele wiadomo. Znajdowane niekiedy gniazda tych ptaków zawierały 4 jaja.

Kulik cienkodzioby jest jednym z najrzadszych gatunków na świecie. Jeszcze na początku XX wieku był licznym ptakiem przelotnym w basenie Morza Śródziemnego. Obecnie szacuje się, że wszystkich kulików cienkodziobych jest od 50 do 300 osobników. W Europie Środkowej pojawiają się jeszcze co roku pojedyncze ptaki i są obserwowane na Węgrzech. W Polsce stwierdzono kulika cienkodziobego zaledwie 5 razy. Ostatnia obserwacja miała miejsce w sierpniu 1978 roku i już od tego czasu nie stwierdzono tego ptaka w naszym kraju. U nas gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną.

Kulik mniejszy - Numenius phaeopus

Kulik mniejszy, ptak wędrowny z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), zamieszkuje torfowiska i bagna w strefie tundry i lasotundry oraz stepy na północy Europy, Syberii i w Ameryce Północnej; zimuje w Afryce, Azji, Australii i Ameryce Północnej.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego. W obrębie tego gatunku kulika wyróżnia się kilka podgatunków, które nieco różnią się ubarwieniem. Podgatunek Numenius phaeopus phaeopus ma szarobrązowe ciało. Na szyi, piersi oraz na wierzchu ciała występują podłużne, ciemne plamy. Przez środek czarnobrązowej głowy biegnie jasna pręga. Brzuch i kuper są białe, a na jasnym ogonie widnieje ciemne prążkowanie. Długi, czarny dziób jest wygięty ku dołowi. Kulik mniejszy ma jasne brwi i długie, czarne nogi. Kulik ten osiąga długość ciała ok. 40-48 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 70-90 cm i wagę ok. 230-600 g. Żywi się głównie bezkręgowcami, a dietę uzupełnia pokarmem roślinnym.

Kulik mniejszy gnieździ się na ziemi, zwykle w otwartym terenie. W sezonie lęgowym samica składa 4 jaja, które wysiaduje na zmianę z samcem (na jajach częściej siedzi samica) przez 22-28 dni. O pisklęta troszczą się obydwoje rodzice. Kuliki mniejsze wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce dość licznie i regularnie spotkać można podgatunek Numenius phaeopus phaeopus na wybrzeżu Bałtyku podczas przelotów wiosną (marzec-maj) i jesienią (lipiec-październik). Kuliki te są pod ochroną.

Rycyk - Limosa limosa

Rycyk, ptak z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje na Islandii, w środkowej Europie, środkowej Azji, aż do Sachalinu i Kamczatki. Zamieszkuje wilgotne łąki, torfowiska i bagna oraz rozlewiska rzek porośnięte turzycą. Zimuje w południowej Europie, Afryce i Australii.

Rycyk osiąga długość ciała do 40 cm, rozpiętość skrzydeł do 72 cm i wagę ok. 230-380 g. Ma małą głowę z długim, cienkim, ostrym, pomarańczowym dziobem z czarnym końcem. Jego nogi są długie. Głowa i przód ciała mają rdzawą barwę, brzuch i wierzch ciała są ciemno prążkowane, kuper - biały. Rycyk żywi się drobnymi bezkręgowcami wygrzebywanymi w podmokłym terenie.

Rycyk gnieździ się pojedynczo lub w koloniach zakładając gniazdo w zagłębieniu ziemi pod osłoną traw i turzyc. Samica składa 4 jaja, które na zmianę wysiadują oboje rodzice przez ok. 24 dni. Młode uzyskują zdolność do lotu po ok. 4 tygodniach.

W Polsce jest dość licznym ptakiem lęgowym, głównie na niżu. Rycyki są pod ochroną.

Szlamnik (szlamik rdzawy) - Limosa lapponica

Szlamik rdzawy, szlamnik, ptak wędrowny z rzędu siewkowych (Charadriiformes), rodziny bekasowatych (Scolopacidae), występuje w tundrze i lasotundrze północnej Eurazji, Ameryki Północnej i na wybrzeżach Alaski. Zimuje w Europie zachodniej i południowej, prawie w całej Afryce oraz nad Zatoką Perską i w zachodnich Indiach. Ten gatunek szlamnika ornitolodzy dzielą na kilka podgatunków.

U tych ptaków nie obserwuje się wyraźnego dymorfizmu płciowego w ubarwieniu, jednak samice są nieco większe od samców. W upierzeniu godowym wierzch ciała szlamnika jest rdzawobrązowy z ciemnymi cętkami, natomiast przednia część głowy, szyi oraz pierś i brzuch są rdzawobrązowe, bez plam. Kuper jest biały, a biały ogon ma poprzeczne, czarne prążki. W szacie spoczynkowej wierzch ciała jest brązowoszary z ciemnymi plamkami, spód ciała - również szary. Upierzenie szlamika jest podobne do upierzenia rycyka. Szlamik ma na grzbiecie białą, klinowatą plamę odróżniającą go od rycyka. Szlamnik jest wielkości gołębia. Ma długie, ciemne nogi i długi, lekko zagięty ku górze, żółty dziób z ciemnym końcem. Szlamnik osiąga ok. 36-41 cm Długości ciała, ok. 66-80 cm rozpiętości skrzydeł i wagę ok. 235-455 g. Szlamik żywi się bezkręgowcami: owady wodne, skorupiaki, mięczaki i wieloszczety.

Gniazdo szlamnik zakłada na ziemi, zawsze w suchym miejscu. W sezonie lęgowym samica składa 4 jaja które wysiaduje na zmianę z samcem przez ok. 21 dni. Samiec siedzi na jajach w ciągu dnia, a samica w nocy.

Szlamniki nie gnieżdżą się w Polsce. Można je obserwować regularnie (szlamniki zpodgatunku Limosa lapponica lapponica) podczas przelotów w marcu-maju i w lipcu-październiku nad Bałtykiem. W głębi lądu ptaki te pojawiają się rzadziej. W Polsce szlamniki są objęte ochroną.